«آرشیو»

RSS Feeds

منظومه های عطار دربرگیرنده قصه هایی هستند که اندیشه عرفانی شاعر در آنها بیان شده است. این قصه های کوتاه که به صورت فرعی شاخه و برگ تنه اصیل حکایات اصلی هستند، مانند حکایات بلند نمایانگر افکار والا و تجربیات و دریافتهای روحانی و عاشقانه شاعر و سرشار از نکات کوتاه پندآموز هستند.
"مصیبت نامه" شامل 40 مقاله و تعداد فراوانی حکایت شیرین و طنز است که در هفت هزار بیت سروده شده و از شاهکارهای وی به شمار می رود. در مصیبت نامه بیان مصیبتها و گرفتاری های روحانی شاعر و نیز حکایتهای فرعی و خواندنی بسیاری آمده است. در این منظومه شیخ نیشابور خواننده را به این امر توجه می دهد که فریفته ظاهر نشود و از ورای لفظ و ظواهر امر به حقیقت و معنی اشیا پی ببرد.
"اسرارنامه" تنها مثنوی عطار است که تمثیلات آن طی داستان اصلی و جامع نیامده و حاوی ۲۲ مقاله و 107 قصه کوتاه است. اسرارنامه که به مولانا جلال الدین تقدیم شد، طرحی چون حدیقه الحقیقه سنایی و مخزن الاسرار نظامی دارد.
"مختارنامه" هم که برخی آن را آخرین کتاب عطار نامیده اند در 50 باب و در معانی عرفانی خاص سروده شده است.
قرار است چاپ نخست مصیبت نامه و اسرارنامه همراه با چاپ سوم مختارنامه به تصحیح شفیعی کدکنی عرضه شود. این کتابها دهم اسفند همزمان با برگزاری جشن سالگرد انتشارات سخن وارد پیشخوان کتابفروشیها می شود.
شفیعی کدکنی که پیشتر آثار گرانمایه ای را در حوزه ادب عرفانی ایران و بویژه خراسان تصحیح و عرضه کرده، درباره شعر عطار گفته است: اگر قلمرو شعر عرفانی فارسی را به گونه مثلثی در نظر بگیریم، عطار یکی از اضلاع این مثلث است و آن دو ضلع دیگر عبارت اند از سنایی و مولوی. شعر عرفانی به یک اعتبار با سنایی آغاز می‌شود و در عطار به مرحله کمال می‌رسد و اوج خود را در آثار جلال‌الدین مولوی می‌یابد. پس از این سه بزرگ، آنچه به عنوان شعر عرفانی وجود دارد (و من حافظ را در قلمرو شعر عرفانی نمی‌دانم، او عرفان است و چیز دیگر) تکرار سخنان آنهاست.