سلیمی جرونی

سلیمی جرونی از شاعران سده‏ی نهم هجری و همعصر شاعران نامداری چن نورالدین عبدالرحمان جامی، مکتبی‏شیرازی، شمس الدین محمد لاهیجی و شاه داعی شیرازی بوده است. لیمی در آغاز میل به سرودن غزل داشته ولی‏پس از دیدار مولا همام الدین کرمانی خلیفه طریقتی شاه قاسم انوار با عرفان آشنا شده و با تشویق او به سرودن مثنوری‏روی آورد و هوای خمسه سرایی در سر می‏پرورد. سلیمی، مثنوری شیرین و فرهاد را بر وزن خسرو و شیرین نظامی در سال 880 هجری در سلک نظم کشیده به نام سلغرشاه ابن توانشاه یکی از ملوک هرمز مصدر کرد. چار چوب کلی داستان، جز افزایش و کاهشی نه چندان پر رنگ، برهمان شیوه‏ی خسرو و شیرین نظامی است. از ویژگیهای بارز این منظومه، زبان ساده و بی پیرایه، نداشتن تعقیدات لفظی و معنوی و ترکیبات پیچیده و مصنوع وکاربرد پاره‏ای واژگان محلی و بومی بوده، همچنین جلوه هایی از زندگی مردم سواحل و جزایر خلیج فارس را نمایانده‏است. سروده‏ی دیگر سلیمی منبع الاطوار بوده که به تقلید از مخزن الاسرار نظامی سروده است ولی متاسفانه امروز از این‏منظومه نسخه‏ای در دست نمی‏باشد.