از کنار درخت اکالیپتوسی گذشتم. دست دراز کردم و برگی کندم. توی دست مچاله کردم و بو کردم و پریدم عقب.نزدیک بود پا بزارم روی قورباغه مرده‏ای که وسط پیاده‏رو پخش زمین بود. انگار چرخ پهنی از رویش رد شده باشد. زیرلب غر زدم لعنت به این شهر با همه‏ی قورباغه‏ها و مارمولک‏ها و مارهای آبی زنده و مرده‏اش. خانه‏های یک شکل با شمشادهای یک دست، شبیه بچه هایی بودند که تازه از سلمانی برگشته‏اند. همه جا ساکت بودو فقط گاهی صدای جیرجیرک‏ها و قورباغه‏ها می‏آمد. دور و بر را نگاه کردم و فکر کردم این شهر گرم و ساکت و سبز رادوست دارم.

چراغها را خاموش نکنید خانم پیرزاد، بنویسید!

چرا همه شهر امروز عصر جمع شده توی آشپزخانه من؟ - چراغها را من خاموش می‏کنم

از زویا پیرزاد ص 158

15 دسامبر 2002 ـ پاریس‏