درونمایه اصلی این کتاب فراز و نشیبهایی است که تصوف طی 250 سال از نیمه سده هجدهم تا نیمه سده بیستم میلادی در جهان اسلام پیموده است و مواضعی که متصوفه در رویارویی با تحولات اجتماعی و سیاسی و پدیده های جدید در این دو سده اختیار کرده اند. سخن از تلاشهای خصمانه ای است که در طی این مدت برای بیرون راندن صوفیان از صحنه جوامع اسلامی صورت گرفته، و کوششهایی که صوفیان برای حفظ هویت خود بدان دست زده اند. حوزه بررسی کتاب گستره جغرافیایی وسیعی است که دامنه آن از مراکش و غرب آفریقا تا مصر و سودان و از قفقاز و ترکیه تا هندوستان کشیده شده است، گر چه در این میان جای پاره ای از خاستگاههای اصلی تصوف یعنی عراق و ایران تقریبا خالی است. (ضد تصوف) در این کتاب طبعا به دو معنا گرفته شده است: ضدیت از درون و ضدیت از بیرون.
طیف خوانندگان: پژوهندگان معارف اسلامی و عرفانی