برای من آشنایی با بانو منیژه ی قربانی رویدادی ارزنده و کارساز بوده است. از هنگامی که به دنبال سالها شیفتگی به سروده ها و نوشته های مولانا جلال الدین محمد، آموزش مثنوی را با یاری(انجمن متخصصین ایرانی...) در شهر ارواین در کالیفرنیای جنوبی آغازیدم، او به گروه یارانم پیوست و در کوتاه زمانی نشان داد که در دریافت آن چه می گویم، ژرف اندیش و ژرف نگر است. میان بانوانی که به آشنایی با آنان در سراسر زندگانی سرافراز گردیده ام، بانو منیژه ی قربانی یک نمونه ی برجسته است. با سربلندی در این سرزمین ناآشنا به کار پرداخته و افزوده بر آن پیوسته شورمندانه در نشست هفتگی مولانا هنبازی کرده و آشکار است که راز هستی را از دید مولانا که شیفتگی یا (عشق) است، نیک دریافته. نزدیک به دو سال پیش روزی با من گفت بر آن شده که چهل سروده از دیوان کبیر را که همراه با آموزش مثنوی برای یاران خود خوانده بودم، برگزیند و بر هر یک گزارشی بنویسد. هر چند که می دانستم روِی آوردن به چنین کار بزرگی روزها و شبهای بسیاری از زندگی او را و ویژه ی خود خواهد کرد و چه بسا که او را از دنبال کردن کار و زندگی روزانه بازدارد، از برانگیختن او بازنایستادم و هر بار که برآیند بررسی و کاوش او را می دیدم، شادمانه و سرمست، با خود می اندیشیدم که سده ها پیش از ما بزرگمردی چون مولانا جلال الدین محمد چه گنج شایگانی از خود به یادگار گذاشته، که اینک بانویی فرزانه و شایسته با دلباختگی به بهره گیری و شناساندن آن روی آورده و می تواند دریابد که این باغبان بی همتا در گلستان ادب جهانی چه نهالی کاشته که امروزه آدمیان در هر گوشه از جهان که باشند، می توانند در سایه ی آن درخت تناور و نامیرنده بیاسایند و به آرامش درون ره یابند.
درمی طلبی، ز چشمه در برناید جوینده ی در به قعر دریا باید
این گوهر قیمتی کسی را شاید کز آب حیات تشنه بیرون آید

ابوالقاسم پرتو