ابو المظفّر شاهفور بن طاهر بن محمد اسفراینی همعصر امام محمد غزّالی و خواجه نظام الملک، از دانشمندان و ادیبان سده پنجم هجری و از استادان مراکز علمی نیشابور و طوس و نظامیه بغداد به شمار می رود.
مفسّر بر آن است که با روش نقلی و منهجی کلامی تفسیری بنگارد که علاوه بر ارائه ساختاری علمی، از ترجمه ای همسنگ با مفاهیم قرآنی برخوردار باشد. از این رو، چنین ترجمه ای با ویژگیهای آوایی، واژگانی و دستوری که گونه ای از نوشتار فارسی خراسان را می نمایاند و به لحاظ تاریخ ترجمه قرآن و ارزش زبانشناختی به عنوان یکی از متون کهن فارسی اهمیت بسزایی دارد.