چخوف در همان سال های نخست نویسندگی، ضمن همکاری نزدیک با مجله های فکاهی عصر ارتجاع، موفق شد به عنوان هنرمندی اصیل، کسب شهرت کند. در مقابل پستی ها و کج سلیقگی ها و تمسخر بی سوادی مردم عادی که از ویژگی های آثار سرگرم کننده فکاهی عصرش بود، تیز هوشی راستین و دیدگاهی نو و سرشار از جوانی و انسانیت را در بهترین داستان هایش عرضه می کرد و در صحنه های کوتاه هجایی خود، کند ذهنی و تنگ نظری بورژواها و آدم های حقیر و ناچیز را و همچنین چاپلوسی کارمندان، و جهالت فضل فروشان را بی پروا به باد تمسخر می گرفت. او ((قهرمانان)) عصر خویش را فقط به یاری چند کلمه و بدون استمداد از توصیف های دقیق و مفصل، می آفرید و آنگاه، شخصیت ها و ویژگی های رنگارنگ این ((قهرمانان)) در برابر چشم خوانندگان آثارش، جان می گرفتند.