پژوهش حاضر در پی تحلیل این سؤال مبنایی است که گفتمان وحیانی قرآن مبتنی بر چه الگویی است؟ زبان در مفهوم رسانایی معانی و حقایق با جایگزینی سخن، یک نظام قراردادی میان صورت و معنا با نقشهای گونه گون در ظرف اجتماع انسانی است، خداوند نیز در ابلاغ پیام خود به آدمیان از همین ابزار استفاده کرده است، از این رو جا دارد پرسش شود زبان قرآن چیست؟ آیا قرآن دارای یک زبان است یا زبانهای متعدد؟ آیا زبان قرآن همان زبان عرف مردم است یا عرف ویژه؟ آیا می توان زبان قرآن را زبان علمی، فلسفی، عرفانی، هنری ، رمزی و نمادین دانست؟ پژوهش حاضر در پی پاسخ به این پرسشها و مانند آنهاست. در پرداخت موضوع، نخست مفهوم زبان،کارکردهای گوناگون آن، ارتباط لفظ و معنا و فلسفه زبان واکاوی شده است. سپس در گامی نزدیک تر، به حوزه زبان قرآن پرداخته، چرایی طرح زبان قرآن از دو منظر بیرونی و درونی و چالشهایی که در عصر حاضر در پیش روی اندیشه دینی قرار دارد مورد توجه قرار گرفته است.