درباره سون اریک لیدمان

سون اریک لیدمان در سال 1939 در یکی از شهرهای جنوب سوئد به دنیا آمد. در سال 1966 موفق به اخذدرجه ی دکترا در رشته ی (تاریخ فلسفه و علوم )شد. لیدمان در سال‏های 1966 - 68 سر دبیری بولتن فرهنگی‏یکی از روزنامه‏های بزرگ سوئد را به عهده داشت. در سال 1971 به سمت دانشیاری در رشته ی (تاریخ وفلسفه و علوم )در دانشگاه گوتنبرگ رسید و از سال 1979 به بعد مقام استادی در همین رشته را به عهده داشته‏است.
لیدمان کتب و رساله‏های سیاسی و فلسفی فراوانی نوشته است که از جمله می‏توان به موارد زیر اشاره کرد:
مجموعه ی مقالات سیاسی تحت عنوان (احساس همزمانی ((1965)
زندگی نامه یک طبیب، اسرائیل هوسر، در قرن نوزدهم (1966)
مارکسیسم و پوزیتیویسم در جهان بینی مدرن (1972)
از افلاطون تا لنین، تاریخ عقاید سیاسی (1973 ). چاپ دوازدهم این کتاب تحت عنوان از افلاطون تا سقوطکمونیسم (1988) منتشر شد.
اثر فلسفی (بازی تضادها )در دو جلد درباره فلسفه فردریش انگلس و علوم در قرن نوزدهم (1977)
مجموعه مقالات سیاسی و فلسفی تحت عنوان (اربابان آزادی، سربازان آزادی ((1981)
علوم اقتصادی در سوئد قرن هجدهم (1986)
(در سایه آینده )، تاریخ اندیشه ی مدرنیسم (1997)
تاریخ علوم انسانی و اجتماعی (1998)
از لیدمان چند مجموعه شعر و مجموعه مقالات و نقد ادبی نیز منتشر شده است. وی به عنوان منتقد اجتماعی‏از شهرت فراوانی برخوردار است. کتاب (در سایه‏ی آینده )تاریخ اندیشه ی مدرنیسم، در سال 1997 برنده‏ی‏جایزه‏ی آگوست، معتبرترین جایزه‏ی سوئد در ادبیات و علوم انسانی، شد.
برخی از آثار لیدمان به زبانهای دیگر نیز ترجمه شده است.

آن چه آثار برجسته‏ی تاریخ عقاید سیاسی را مشخص می‏سازد تنها به تأثیر آنها محدود نمی‏شود. چنین آثاری‏باید از کلیتی معین و از ترکیب نظری مشخصی برخوردار باشند، البته نه به این مفهوم که لزوما دارای اندیشه ی‏عمیق فلسفی یا روشنی و پیوستگی چشمگیری باشند. حتی یک اثر فشرده در مورد تاریخ عقاید سیاسی‏نمی‏تواند از بررسی نوشته ی کم مایه ی هیتلر، نبرد من، اجتناب کند. وجه اشتراک نبرد من و سیاست ارسطوبیش از هر چیز در مجموعه ی محتوای نظری آن‏هاست، به عبارت دیگر در سیستم یا ساختار نظری معین آن‏هانهفته است، ساختاری که می‏تواند مورد تحلیل و بررسی قرار گیرد.
بدین جهت این که یک نوشته باید جزو آثار مرکزی تاریخ عقاید سیاسی محسوب شود یا نه تنها توسط نفوذ آن‏تعیین نمی‏شود. گفته‏های نغز سیاستمداران، لفاظی‏های فرماندهان نظامی، اعلامیه‏های رهبران شورش‏های‏مردمی، سخنرانی‏های انتخاباتی، نطق‏های نمایندگان مجلس و غیره ممکن است دارای تأثیر و اهمیت‏بلاواسطه باشند، اما اگر فاقد محتوای نظری معین و چند جانبه باشند نمی‏توانند به مثابه اثری بنیادی در تاریخ‏عقاید سیاسی مطرح گردند.