الف
اشاره است به ذات احدیت، یعنی حق تعالی ـ از آن جهت که در ازل الازال (پیش از هر اولی) ـ اولین است.
اتحاد
عبارت است از شهود حق واحد مطلقی که به حق، کل به او موجود است، و کل ـ از آن جهت که همه چیز به او موجود است (1) و به ذات خود معدوم ـ به او اتحاد دارد ، نه اینکه کل را وجودی خاص است و اتحاد به او دارد، این محال است.
اتصال
عبارت است از ملاحظه بنده عین (ثابت) خود را متصل به وجود احدی، با قطع نظر از تقید یافتن وجودش به واسطه عینش و قطع نسبتش به او (یعنی وجود احدی) در این حال اتصال مدد وجودی و نفس رحمانی را به خودش ـ بدون انقطاع و بریدگی ـ مشاهده می کند، به طوریکه به او موجود باقی می ماند. شیخ عبدالرزاق كاشانى | 
