... بخواب هلیا، دیر است. دود دیدگانت را آزار می‏دهد. دیگر نگاه هیچ کس بخار پنجره ات را پاک نخواهد کرد.دیگر هیچ کس از خیابان خالی کنار خانه ی تو نخواهد گذشت. چشمان تو چه دارد که به شب بگوید؟ سگ‏هارؤیای عابری را که از آن سوی باغ‏های نارنج می‏گذرد پاره می‏کنند. شب از من خالی ست هلیا. گل‏های سرخ‏میخک، مهمان رومیزی طلایی رنگ اتاق تو هستند. اما گل‏های اطلسی، شیپورهای کوچک کودکان. عابر درجستجوی پاره‏های یک رؤیا ذهن فرسوده‏اش را می‏کاود. قماربازها تا صبح بیدار خواهند نشست، و دود ،دیدگانت را آزار خواهد داد. آنها که تا سپید صبح بیدار می‏نشینند ستایشگران بیداری نیستند. رهگذر، پاره‏های‏تصورش رانمی یابد و به خود می‏گوید که به همه چیز می‏شود اندیشید، و سگ‏ها را نفرین می‏کند. نفرین، پیام‏آور درماندگی است و دشنام برای او برادریست حقیر...