اشاره

آن روزها که تازه تمرین خطاطی را شروع کرده بودم، حدود سالهای 65-63، به هنگام نوشتن، در تنهای - در فضایی که‏بوی تلخ مرکب ایرانی در آن می‏پیچید و صدای سنتی قلم نی، تسکین دهنده ی خاطرم می‏شد که گرد ملالی چون‏غبار بسیار نرم بر کل آن نشسته بود - غالبا به یاد همسرم می‏افتادم - که او نیز همچون من و شاید نه همچون من اما به‏شکلی، گهگاه و بیش از گهگاه، دکگرفتگی، قلبش را خاکستری رنگ می‏کرد - و می‏کوشیدم که با جستجو به امیدرسیدن به ریشه‏های گیاه بالنده و سرسخت اندوه، و دانستن اینکه این روینده ی بی پروا از چه چیزها تغذیه می‏کند، وشناختن شرایط رشد و دوامش آن را نه آ،که نابود کنم بل زیر سلطه و در اختیار بگیرم.
پس، یکی از خوب‏ترین راه‏های رسیدن به این مقصود را دراین دیدم که متن تمرین‏های خطاطی ام را تا آنجا که مقدورباشد اختصاص بدهم به نامه‏های کوتاهی برای همسرم، و در این نامه‏ها بپردازم، تا حد ممکن به تک تک مسائلی که‏محتمل بود ما را، قلب هایمان را، آزرده کند، و دست رد بر سینه ی زوزآوری‏های ناحقی بزنم که نمی‏بایست بر زندگی‏خوب ما تسلطی مستبدانه بیابد و دائما بیازاردمان.
رفته رفته عادتم شد که تمرین نستعلیق را از روی سرمشق استادم بنویسم و شکسته را، به میل خودم، خطاب به‏همسرم، در باب خرده و کلان مسائلی که زندگی مان داشت و گمان می‏کنم که هر زندگی سالمی، در شرایطی ،می‏تواندداشته باشد.
و این شد که تدریجا تعداد این نامه‏ها که نگاهی هم داشتند به جریان‏های عادی زندگی، رو به فزونی نهاد، تا آنجا که‏فکر کردم این مجموعه، شاید، فقط نامه‏های من به همسرم نباشد، بل سخنان بسیاری از همسران به همسرانشان باشدبه همین دلیل به فکر بازنویسی و چاپ و انتشار آنها افتادم.
در سال شصت و شش، عمده ی توانم را برای تنظیم و ترتیب این نامه‏ها به کار گرفتم، و اینک این هدیه ی راستین‏ماست - من و همسرم - به همه کسانی که این نامه‏ها می‏تواند از زبان ایشان نیز بوده باشد - لا اقل، گهگاه، اگر نه همیشه،و مشکل گشای ایشان به همین گونه.
و شاید، در لحظه هایی به ضرورت، غم را عقب بنشاند،آنقدر که امکان به آسودگی نفس کشیدن پدید آید.

ن. ا.

نادر ابراهيمى