سخن آغازین در این خصوص باید به عرض مخاطبین عزیزم برسانم که غزل شعریست بومی بر اساس ساختارهای ریشهای فرهنگاصیل ایرانی و هر فرهنگ جهانی در آغاز و امدار فرهنگ بومی است. سادهتر بگویم، برای رسیدن به قله، بدون چون وچرا باید از دامنه گذشت. این نظر اگر در خصوص دیگران صادق نیست ولی در مورد خود من درونی شده است که،هیچ آیندهای بی گذشته معنا ندارد وانگهی در کنار این موضوع دغدغهی اصلی من شعریست جهانی و به نوعی مناین کتاب را تمهیدی بر مجموعهی - ساعت لحظه، لحظه مرا پیر میکند - میدانم. و در نهایت با تمام وجود سر تعظیم در مقابل شما نیکان فرو میآورم. با درود - رضا حدادیان
|