سخن آغازین
در این خصوص باید به عرض مخاطبین عزیزم برسانم که غزل شعریست بومی بر اساس ساختارهای ریشه‏ای فرهنگ‏اصیل ایرانی و هر فرهنگ جهانی در آغاز و امدار فرهنگ بومی است. ساده‏تر بگویم، برای رسیدن به قله، بدون چون وچرا باید از دامنه گذشت. این نظر اگر در خصوص دیگران صادق نیست ولی در مورد خود من درونی شده است که،هیچ آینده‏ای بی گذشته معنا ندارد وانگهی در کنار این موضوع دغدغه‏ی اصلی من شعریست جهانی و به نوعی من‏این کتاب را تمهیدی بر مجموعه‏ی - ساعت لحظه، لحظه مرا پیر می‏کند - می‏دانم.
و در نهایت با تمام وجود سر تعظیم در مقابل شما نیکان فرو می‏آورم.
با درود - رضا حدادیان